کلوزآپ ما را نگیر آقای هالیوود

آقای آرگو! ما ایرانی ها حکایتی داریم بر این مبنا که دو نفر به دنبال دعوا، به پیش ریش سفیدی می روند و اولی شکایت می کند که این بی تربیت به من می گوید مادرجنده. دومی هم در مقام دفاع می گوید آخر مادرجنده! من کی به تو گفتم مادرجنده؟! می شنوم که این روزها هم برخی عصبانی اند که چرا شما مردم انقلابی ِ مهاجم ِ حمله کننده به سفارت را عصبانی نشان داده اید!


آقای هالیوود! شاید شما خودتان ندانید اما اینجا،ایران ما، از بسیاری جهات آمریکا تر از آمریکا است.بعید می دانم در ولایات و ایلات متحده شما هم کسانی باشند که فیلم ها را حتی از پیش اکران روی فلش ملش خود ببینند و تک تک سریال ها را به روز و بیست قسمت را در یک روز ببینند. خوب بپذیرید که آنها حق خود می دانند اسکار را جزئی از حوزه تخصصی شان ببینند و آکادمی آنرا همانند سایرین ِ مشابه « عکدمی کُسکار» بنامند.


آقای افلک! آخر چرا فیلم کلیشه ای ساخته اید برادر؟ شنیده ام از کمال تبریزی تا صادق لاریجانی از دکوپاژ و دراماتیزاسیون و سایر نکات فنی ایراد گرفته اند.پس در این کار هم موفق نبوده اید. چرا نرفتید یک دوربین روی دوشتان بگذارید و از شاشیدن پدر پیرتان فیلم بگیرید؟ اصلا کسی که گوز فندقی جنیفر گارنر بیخ گوش و دم دست و زیر زبانش یاشد اما آنرا فیلم آوانگارد نکند هر چقدر هم فحش بخورد نوش جانش است.



آقای آمریکا! شما را به خدا، به جبزز، به روح پرفتوح ابرام لینکن درباره ما همیشه همین فیلم سیاسی بساز. مثل همین فیلم از دور و واید شات. یک وقت زبانم لال بر نداری این دوربین بی صاحب را بیاوری نزدیک بیندازی توی سوراخ سمبه های پاره پوره مان. همان وحشیت اول انقلاب را که می گفتیم آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند را نشان بده. نه این وحشت الآن را که با اخم آمریکا کمرمان خم شده. آنطوری برای خودت هم بهتر هست که عده ای بربر را بریان بربری می کنی. نه عده ای لاشه ی متلاشی.