کـییییر عرب ناقض تئوری های تاریخی

در سریال جوک های فارسی هر قوم و منطقه نقشی خاص به عهده گرفته. ترک ها (آذری ها) چون که زبان از بیخ و بن متفاوتی با فارسی دارند، نفهم ماجرا هستند. اگر شرایط تاریخی طوری رقم می خورد که ایران جزیی از آذربایجان می شد آنوقت حتماً این فارس ها بودند که رُل خر را بازی می کردند. رشتی به دلیل نزدیکی با آب هایی که به دیار کفار متصل میشود و مراوده با فرهنگ آزاد غریبه ها، بی ناموس است و لر چون بر عکس رشتی ِ بی بند، بین کوه-دره های زاگرس محصور بوده، دهاتی کسخل می شود. بلوچ ها نیستند و کردها هنرپیشه مهمان هستند. اصفهانی-کلیمی و قزوینی و آبادانی و شیرازی نقش اصلی دارند اما نقش عرب خیلی ویژه است. عرب با یک کیر اسطوره ای وارد صحنه میشود!

صفات منفی (از دید ناظر) اغراق شده اقوام ایرانی، دستمایه جوک- فحش های فارسی است. ولی عرب از این قاعده مستثنی است. کیر ِ خرطومی عرب یک افتخار اغراق شده است! نگاهی به آمار بالای فروش و تبلیغات لارجرباکس و کینگ کـُنگ سایز، به خوبی برجستگی این فضیلت را نشان می دهد. حالا سوال این است که دلیل انتساب این آلت فرا انسانی به عرب چیست و از کجا سرچشمه می گیرد؟

مهندسی معکوس را باید تا اولین برخورد ایرانیان و اعراب به عقب برد و به جنگ قادسیه رسید.این جنگ فقط فتح یک سرزمین نبود، غلبه تمام و کمال یک سنت صحرایی بر یک تمدن بود. هیچ قوم و قبیله و قدرتی به جز عرب نتوانست تا این اندازه ایران را تحقیرآمیز نابود کند. اسکندرمقدونی فقط نماد یک تمدن،تخت جمشید را ویران کرد ولی اعراب پایه های این تمدن را زیرورو کردند. اعراب سنت و زبان و دین و آئین خود را تا آنجا به گلوی ایرانی چپاندند که آنها را عرب تر از اعراب و مدعی سنت های دین خودشان کرد! برای زبان نیمه وحشی آنها صرف و نحو نوشتند اما از عرب کلمه و کلام وام گرفتند. سنت اسلام ِعرب از ایرانی اسبی ساخت که آنها را تا ماورا النهر سواری داد.(همان سنتی که ترک ها بر آن سوار شدند و امپراطوری عثمانی را گستردند. کیر عرب برای همه کلفت نیست)

این سنت سنگ مزاری صلب و سخت است که ایران را برای همیشه در گور تاریک تاریخ نگه می دارد. نمی شود آنرا کنار زد یا تراشید یا رنگ و بزک کرد. تنها می شود کیری را استعاره از آن گرفت و خندید.

همین که عرب در ناخودآگاه تاریخی ایرانی یک کیر باورنکردنی است به خوبی آن تئوری های تخمی تاریخی را نقض می کند که باور دارد برخورد اعراب و ایرانیان به خوبی و خوشی و ملایمت و بوس بوس بود و ایرانی با رضا و طوع و شوق و ذوق فراوان این آلت-سنت عرب را پذیرفت!