ای قوم به کج رفته

شکوه خریت انسان را مسخ می کند. وفور بلاهت، شیوع حماقت، انسانیت ِ انسان را فتح می کند. از حج می نویسم. از دین می گویم. نه فقط مسلمانان. از صفوف بهم پیوسته کاتولیک ها در حیاط واتیکان، ارتودوکس ها ی صربستان و بالکان، یهودی های دو آتشه ی دور دیوار ندبه، از بودایی های بوگندوی رود گنگ می گویم. عجیب نیست ؟ ملیون ها انسان، یک سر و یک لباس، یک شکل و یک فکر، یک کار را انجام دهند؟ دور هم جمع شوند و یکی بشوند؟ آنهم به واسطه اعتقاد به اوهام؟ پیروی از خیال، خیال های خام؟ آنهم ایمان به غیر محسوسات. اطمینان به غیر تجربیات. یعنی تک تک این ها به عالم غیب باور دارند؟ به مابعدالطبیعه و ماورا ؟ اینهمه ذهن هذیان زده ؟ یعنی تک تک اینها از خود خالی شدند و دین را در خود هضم کرده اند؟ درک خودشان از هستی، نظرشان نسبت به زندگی، تفکرشان از خود را فراموش کرده اند و گوش به فرمان محمد و موسی و بودا و عیسی شده اند؟ نه. هرگز. خبر دستگیری زائران بیت الله الحرام به جرم حمل مواد مخدر برای نقض این گزاره ها کافیست. برای نقض و ابطال خدا کافیست. اعتیاد به مواد مخدر یعنی مرگ بر زندگی. یعنی نابود باد دنیایی که هشیاری در آن رنج است. یعنی ریدم به خدایی که مخلوقش تحمل خلقت را ندارد. یعنی خدا در خماری جـاکش است و در نئشگی جان جهان. یعنی کعبه ی خدا بدون ترشح دوپامین و بدون تحریک اعصاب پاراسمپاتیک هیچ فرقی با توالت عمومی ندارد. همینطور بچه بازی کشیش های کـس کش ، پدرهای پدوفیل روحانی. همینطور اضافه کنید ابتکار تهوع آور راهبان بودایی را . که دفع مایع مـنی یا اسپـرم را گناه می دانند. که معتقدند این مایع حیات بخش حیف است از بدن خارج شود و باور دارند با عدم دفع اسـپرم ، این مایع دوباره در بدن جذب شده و موجب افزایش انرژی می شود. مثل فقهای شیعه راهی جسته اند که می توان با سـاک زدن و هورت کشیدن و قورت دادن این آب حیات ، هم قوانین راهبان بودایی را نقض نکرد و هم پیش از رسیدن به نیروانا به حال و حولی حیوانی رسید .